نمایش به معنى اخصّ آن گونهٔ دیگرى است. این هنر هرچند که ابتدا ریشه در مراسمى آیینى دارد و از مذهب نشأت مى‌گیرد؛ اما با گذشتن از مراحل خاص به کیفیتى دست مى‌یابد که آن را از سایر جلوه‌هاى بدون نمایش متمایز مى‌سازد.

به‌گواهى تاریخ یونانیان اولین قومى بودند که به ترتیب مراحل مختلف نمایشى را یکى پس از دیگرى پشت سر گذاشتند؛ از مراسمى آیینى که جهت بزرگداشت رب‌النوع‌ها و نیروهاى ماوراءالطبیعه برپا مى‌شد گذشتند و به تئاترى خالص دست یافتند و از آن در راه آموزش و پرورش، تهذیب اخلاق، تلطیف ذوق، تحکیم مبانى ملى و شفاى بسیارى از بیمارى‌هاى روانى استفاده کردند. گرچه تئاتر در یونان به اوج عظمت رسید ولى اولین متون دراماتیک در مصر بدست آمده است و مسلم شده است که دست کم هزار سال پیش از شکوفایى تئاتر یونان، در مصر باستان نمایش وجود داشته است.

کلمهٔ تئاتر در اصل ریشه‌اى یونانى دارد و مشتق از واژهٔ تئاترون است، که تئا به معنى تماشا کردن یا محل تماشا و مشاهد است. و این به‌دلیل آن است که در زمان‌هاى دور تماشاکنان در شیب تپه‌ها مى‌نشستند و مراسم مذهبى را که با تشریفات خاص در پاى همان تپه و اغلب در جوار مقبرهٔ مردى مقدس و یا معبد یکى از خدایان برپا مى‌‌شد، نظاره مى‌کردند. تئاتر هم به مکانى اطلاق مى‌شود که در آن این مراسم واقع مى‌شود و هم به فرآیندى ارتباطى که از طریق آن به منظورى خاص و در محلى معین واقعه‌اى توسط گروهى بازسازى مى‌شود و اندیشه‌اى از این گروه به گروهى دیگر انتقال مى‌یابد.

تئاتر هم یکى از قدیمى‌ترین و هم یکى از جدیدترین هنرهاست. تئاتر وسیلهٔ ارتباطى است زنده مستقیم و رو در رو. در هر بار طرح شدن تأثیر مى‌گیرد و تأثیر مى‌گذارد و حتى مى‌تواند وسیله‌اى شود براى تبلیغ و ترویج هر نوع اندیشه و یا طرح هرگونه سؤال. این چهره از تئاتر از زمانى مطرح شد که اجراى تئاتر دیگر براى تزکیه نفس و پالایش نبود، بلکه عرصهٔ طرح و شرح دردها و مسائل مختلف اجتماع خویش بود.

منبع: مجله الکترونیکی ویستا